Niedziela Zmartwychwstania Pańskiego, 2018

Dz 10,34a.37-43

Mowa Piotra zawarta w pierwszym czytaniu jest manifestem uniwersalizmu, nie przynależność narodowa lecz wewnętrzne usposobienie świadczy o naszym stosunku do Boga. Mimo, że Jezus działał w narodzie wybranym to jest On Panem wszystkiego – panton KurioV – po omówieniu działalności, śmierci i zmartwychwstania Pana, mówca z naciskiem, jako świadek wszystkiego podkreśla, że Chrystus jest sędzią żywych i umarłych – krith.j zw,ntwn kai. nekrw/n – a więc ludzi bez różnic narodowościowych.

Kol 3, 1-4

Punktem wyjścia perykopy jest dla apostoła solidarność życia i śmierci zachodząca między Chrystusem a wierzącymi. Rozpoczyna stroną pozytywną – zmartwychwstania duchowego zachodzącego w czasie chrztu – w odróżnieniu niż w 2,12 – jako razem z Nim pogrzebani w chrzcie, w którym też razem zostaliście wskrzeszeni przez wiarę w moc Boga, który Go wskrzesił – ta solidarność każe szukać Osoby Chrystusa, tam gdzie się znajduje – niebie. evn dexia/| tou/ qeou/ kaqh,menoj – zasiadając po prawicy Boga, jest to nawiązanie do psalmów mesjańskich, np. Ps 109 [110], jak również do katechez pierwotnych. Odniesienie się do wzniosłości kontrastuje tutaj z niskością, przyziemnością, nawołuje aby chrześcijanin związał się z nowym światem wartości. Dla ostatecznego poparcia wniosku o oderwaniu się od świata przyziemnego, apostoł powraca do momentu jaki niesie ze sobą chrzest – obumarcia względem grzechu. Nieodłączne od tego jest życie otrzymane na chrzcie, które jest w łączności w Chrystusie, które jest ukryte wraz z Chrystusem, który nie jest widzialny. Mimo tego ukrycia, życie to jest czymś rzeczywistym, które zostanie ujawnione w czasie paruzji, która położy kres temu ukryciu. Paruzja przyniesie pełnię życia czerpanego z Chrystusem.

/ 1 Kor 5,6b-8

Apostoł nawiązując do wydarzeń paschalnych z księgi wyjścia, gdzie Izraelici szybko wychodząc z Egiptu nie zdążyli zakwasić ciasta na chleb i przez to na pamiątkę tych wydarzeń Izraelici nigdy nie jedzą chleba kwaszonego w czasie paschy. Autor nawołuje Koryntian aby się pozbyli starego kwasu, aby stali się nowym zaczynem. Chrześcijanie przez przyjęcie chrzest stają się nowo społecznością świętych, zobowiązuje wszystkich do życia paschalnego, z wykluczeniem zła i przewrotności, w służbie czystości i prawdy